Radikal Gazetesi’nde Perihan Mağden’in 8 Ocak 2008 tarihinde bir yazısı yayınlandı. Yazı, “Şimdi vicdani red!” başlığını taşıyordu. Yazının başlığı ve başlangıç kısmı insanda ister istemez, “Galiba bu çağrı Türklere yönelik” düşüncesinin oluşmasına yol açsa da, yazının ilerleyen satırlarında bunun bir yanıltmaca olduğu hemen anlaşılıyor.
Perihan Mağden’in yazdıklarını okuduktan sonra aklımıza hemen şu olasılıklar geliyor; diyoruz ki, ya Perihan Mağden başka bir planette yaşıyor, ya toplumun bilincini dumura uğratmaya soyunanların militanlığına soyunmuş ya da çocuk yaşlardan kalma saflığını henüz kaybetmemiş. Aksi takdirde bir insanın, bugünün dünyasında yaşayan bir insanın yukarıdaki sözleri sarf etmesi olası değil.
>>Devamı<<

Bu yazıyı okurken şöyle bir arkanıza yaslanın ve kendinizi bir an olsun Yunanistan Gümülcine’de yaşayan bir Türk olarak düşünün.
Gümülcine’de yaşıyorsunuz ve bir pazar sabahı uyanıp, en yakın gazete bayiine gidip bir Türk gazetesi alarak güne başlamak istiyorsunuz. Daha gazete bayiinden Türk gazetesini istemenizle tutuklanmanız bir oluyor. Götürüldüğünüz karakolda size bir genelge tebliğ ediliyor. Başlıyorsunuz genelgeyi okumaya: “Bundan böyle Türk gazeteleri yasaklanmış, Türkçe yayın yapan televizyonların yayınları durdurulmuş, yeni doğan Türk çocuklarına Yunan ismi verilmesi bir zorunluluk haline getirilmiştir.
>>Devamı<<

Yaşayabilmek için emek güçlerini ve zamanlarını kapitalistlere satmak zorunda kalan bu coğrafyanın ücretli köleleri bir kez daha egemenlerin temsil krizi ile yüz yüzeler. Ne yazık ki bu krize yol açan şey, işçilerin ve ezilenlerin düzene karşı hoşnutsuzluğundan doğarak aşağıdan gelen toplumsal bir baskının sonucu değil de, egemenlerin kendi aralarındaki çıkar çatışmasını yönetemeyişlerinin yarattığı çatlağın sistemin tepe noktasında ortaya çıkmış olmasının sonucudur.>>Devamı<<

Dipnot Yerine:
Marksizm’de örgüt sorunu Marks’tan günümüze hep gündemde olmuş; birçok ayrışma ve birlik bu mesele üzerinden gerçekleşmiş; sonuçta her defasında tekrar başa dönülerek bu mesele yeniden masaya yatırılmıştır. Marksizm’de örgüt sorunu Marksizm’in kendi tarihi içinde en çok tartışılan meselelerin başında gelmiştir. Her dönem olduğu gibi bugün de devrimci örgüt meselesi tartışmaların merkezindeki yerini koruyor. Esasen Marksizm’de örgüt sorunu özellikle Komintern’in ilk dört kongresinde çözülmüştür. >>Devamı<<

Okuyucu bu soruyu sormasa da aklından geçirecektir. Öyle ya, hali hazırda çıkan bunca dergi–gazete varken; bir yenisinin mantığı ne olabilir ki?

Bu soruya Komünist Zemin’in cevabı şudur:

Daha bir kaç on yıl önce ezilen ve sömürülen çoğunluk için sosyalizm, baskısız, sömürüsüz bir yaşamı ifade ediyorken; bugün bu çoğunluk için sosyalizm, toptan yok oluştan kurtuluşu ifade etmektedir. Evet, kapitalizm yoksul ve ezilen çoğunluğu toptan bir yok oluşun eşiğine getirmiştir. Yani, dün özgürleşme eyleminin adı olan sosyalizm, bugün, bu geleceği olmayan çoğunluk için varlıklarını fiziki olarak sürdürebilmelerinin ön koşulu olmuş durumdadır. Yoksul ve ezilen çoğunluk açısından durum bu merkezdeyken, kendi politik var oluşlarını bu ezilen - yoksul çoğunluğun kurtuluşuna bağladığını iddia eden devrimci akımlar ise, tarihte hiç olmadığı ölçüde dar görüşlü, ulusalcı, Avrupa Merkezci, ve sisteme entegre olmuştur. Başlangıçta Sosyal Demokrasi, daha sonra ise, stalinizmin yol açtığı ideolojik, politik ve etik tahribat, Doğu Bloğu’nun yıkılışıyla bütün çıplaklığı ile ortaya çıkmıştır. Ama Dünya “Devrimci” Hareketi, kendisinin de çıplaklığı olan bu çıplaklık ile hiç bir şekilde yüzleşmeye yanaşmamıştır. >>Devamı<<