Tarihinin hiçbir döneminde işçi sınıfı bugünkü kadar düşman saflara bölünmemiştir. Yine aynı şekilde, bu ölçüde farklı ve bir birine karşıt talepleri bayrağına yazmamıştır.
Batı İşçi Sınıfı, dünyanın talanından elde edilen zenginliğin bir sonucu olan bugünkü refahını daha da yükseltmek, en azından korumak için mücadele ederken; Batı dışında kalan coğrafyaların emekçileri, yaşamda kalabilmek için direniyorlar. Batılı işçiler, zengin Batı’nın kapılarını yoksullaştırılmış dünyanın yok olmakla yüz yüze bırakılmış emekçilerine kapatan ve onların ölüm rezarvuarlarına kapatılması anlamına gelen NAFTA ve MAASTRICHT adı verilen savaş stratejilerinin ateşli savunucusu iken; Batı dışında kalan coğrafyaların emekçileri, MAASTRICHT ve NAFTA sınırlarını zorlamaktadır. Bu uğurda canlarını insan tacirlerine teslim ederek, zengin Batı’ya sızmaya çalışmaktadırlar. Ve bunlardan birçoğunu taşıyan tekneler, bizzat Batılı devletlerin gizli servisleri ve askeri güçleri tarafından batırılmakta ve birçok mülteci daha zengin Batı’nın sınırlarına ulaşamadan yaşamını yitirmektedir. Batı’nın sınırlarından içeriye sızmayı başarabilenlerin çoğu ise, kısa bir zaman içerisinde geldikleri ölüm rezarvuarlarına geri gönderilmektedir. Ama bütün bunlara rağmen yoksullaştırılmış dünyanın emekçileri, Batı’yı yani kendi cellâdını bir kurtarıcı olarak görmektedir. Bundan dolayıdır ki yoksullar, ya eski Doğu Avrupa ülkelerinde olduğu gibi toplum olarak Batı ile bütünleşerek “kurtulmaya”, ya da Asyalı, Afrikalı ve Güney Amerika’lı bir çok yoksulun yaptığı gibi ferdi olarak Batı’ya firar edip, kurtuluşu Batı’da aramaktadırlar. Gerek Batılı işçilerin kendi dar çıkarları için yoksul dünyanın emekçilerine sırt dönmesi; gerekse de yoksul dünyanın devrimci bilince ve devrimci bir önderliğe sahip olmayan işçilerinin kendilerini kurtarmak için koşar adım katiline sığınması trajik ama anlaşılır bir durumdur.
Malum, devrimci bir sınıf bilincine ulaşamamış bir işçinin ufkunun kendisinden öteye geçmesi mümkün değildir.
Lenin’in devrimci öncü bir örgütü nihai amaca ulaşabilmenin bir olmazsa olmazı olarak şart koşması tam da bundandır.
Bu trajedi bir kader olmadığına göre, değişmesi mümkündür. Mümkün olmanın da ötesinde bir zorunluluktur. Ama bu kendiliğinden olacak bir şey de değildir. Bu durumun aşılması ancak ve ancak devrimci iradi bir müdahale ile mümkündür.

Kimdir O Halde Devrimci İradi müdahaleyi Yaparak
Bu Trajediyi Aşmakla Yükümlü Olan?

Her ne kadar da devrimci hareketin bütünü kendi varlığını işçi sınıfının tarihsel çıkarlarını savunmak olarak izah etse de, bu trajediyi aşmakla yükümlü olan; devrimci hareketin komünist kanadıdır. Çünkü devrimci hareketin enternasyonalci komünist kanadı dışındaki kısmı dünya işçi sınıfının tamamının çıkarlarını savunduğunu iddia etse de; gerçekte ulusalcıdır ve öncelikli olarak bir “ulusal sınır” içerisinde yaşayan işçilerin çıkarlarını ve “kurtuluşu”nu esas alır. Devrimci hareketin bu kesiminin mahkum edilmesi kaçınılmaz olmakla birlikte bu cenaha var olan trajedinin aşılması sorumluluğunu yüklemek bahis konusu olamaz. Bu cenah tam da “doğası”na uygun davranmaktadır; dolayısı ile de var olan trajediyi aşmakla yükümlü olan devrimci hareketin bu kesimi değildir.
Var olan trajedinin aşılması yükümlülüğünü alması gereken: II. Enternasyonal’in ihaneti karşısında ayağa kalkarak komünist ilkeleri savunan Lenin ve yoldaşlarının ve yina aynı şekilde, III. Enternasyonali ele geçirerek onu II. Enternasyonal’in yoluna sokan Stalinist klik karşısında komünist ilkeleri haykırma cesareti gösteren Troçki ve bir avuç yoldaşının dayandıkları ilkeleri rehber edinen komünistlerdir.
Bu ilkeleri rehber edinen komünistler açısından var olan bu trajedinin aşılabilmesinin ön şartları ise şunlardır:
Her daim işçi sınıfının bir kesiminin dar zümre çıkarlarının karşına, bu kesim ile çatışmak pahasına dünya işçi sınıfının genel çıkarlarını öne çıkarmaktır.
Nihayetinde ulusalcı ve reformist olan şu ya da bu “enternasyonalci” çevrelere ve kapitalizmin egemenliği altında “başka bir dünya mümkündür” diyerek dünya çapında kapitalist sistemi tamir etmeye soyunmuş olan Dünya Sosyal Forumu’na karşı uzlaşmaz bir tutum takınmaktır.
Komünistlerin bu ön şartları yerine getirebilme iradesini otaya koyabilmelerinin yolu ise; komünistlerin ayna korkusunu yenerek, aynadaki suretleri ile açıkça yüzleşmeleri ve aynanın öte yakasına geçerek; geriye doğru komünist anlamda eleştirel bir yolculuk yapmaktan geçmektedir.